ყველა ცოცხალი არსება ცდილობს, უკეთესს ჩაეჭიდოს.
ყველაფერი გარდაუვალია; ზოგიერთები ამას „ბედისწერას“ უწოდებენ.

ერთმა ყვავილმა იმ სამყაროს სილამაზით მოიხიბლა, რომელშიც თავად ცხოვრობდა,
და თავისი სხეულის გახრწნამდე ყოველივე მიიღო.
ყვავილს სჯეროდა, რომ მისი სიცოცხლე მშვენიერი იყო.
ბოლოს კი აღარაფერი დარჩა.

ერთი პატარა ფრთოსანი მწერი განუწყვეტლივ ეკითხებოდა საკუთარ თავს:
„რისთვის ვცოცხლობ?“
როცა მან პასუხი ჭეშმარიტად გაიაზრა,
წყალში გადაეშვა.

ერთი ადამიანი დღეებს მუდმივ სევდაში ატარებდა.
„ნეტავ ასეთი დღეები მალე დასრულდეს.“
„ყოველი დღე, რომელსაც ვცოცხლობ, ტანჯვაა.“
როცა სიკვდილს იგი შეუყვარდა,
იგი შეშინდა და სიცოცხლეს ჩაეჭიდა.

„საბრალო ბავშვო, რატომ არ გიყვარვარ?“
„ასე ძლიერ მნატრობდი და ყვიროდი, რომ ჩემი ჩახუტება გსურდა.“

„ნუ მომიახლოვდები, ურჩხულო. გთხოვ.“
„მინდა, საკუთარ თავად დავრჩე. არ მინდა ჩემი ‘მე’ დავკარგო.“

მისი ტანჯვა არ დასრულებულა, მაგრამ სახეზე შვება ეწერა.

„აჰ, უგუნურო ბავშვო. მაგრამ არა უშავს — სწორედ ასეთები ხართ თქვენ ყველანი.“
„სწორედ ამიტომ მიყვარხართ თქვენ ყველანი.“